Het beste van het koren - deel 3  (hoofdpagina)

Recensie door Jenno Sijtsma (24 januari 2017)

   God schept er vreugde in om Zijn Woord in de mens te leggen en het dan door de mens heen te openbaren. De Here Jezus is het Woord dat vlees geworden is; de ervaringen die de nieuwtestamentische dienaren in het vlees hebben, zijn speciaal bedoeld om hen zo te veranderen dat zij het Woord van God door kunnen geven. Alleen de mens die door God onderhanden genomen is, mag het Woord van God brengen. De bediening van het Woord is de stroom van het levende water diep in ons binnenste. God moet Zijn eigen eerdere opgeschreven Woord uitleggen aan Zijn dienaar, anders kan er geen bediening zijn.


Watchman Nee

   Op 4 november 1903 werd hij in Swatou, China, geboren en hij stierf op 31 mei 1972. Hij kreeg een strenge opvoeding in de leer van Confucius, en was een briljante leerling die talloze teksten van Confucius uit het hoofd kende. Na de middelbare school, die westers georiënteerd was, studeerde hij aan het Trinity College, dat geleid werd door Ierse zendelingen. Hij moest niets van het christelijk geloof hebben, maar de bekering van zijn moeder liet hem niet los en in de nacht van 29 april 1920 gaf hij zijn leven aan de Here God. 'Mijn redding en mijn roeping waren in één keer duidelijk geworden', zei hij later, en sinds die nacht ging hij de Bijbel grondig bestuderen en verkondigde het Evangelie van Gods redding en genade in Christus. Hij bezocht talloze landen – ook Nederland - schreef meer dan vijfenzeventig boeken, stichtte honderden kleine gemeenten, zat 24 jaar onder Mao gevangen, maar de rust en de vrede van Christus behield hij door alles heen tot zijn sterven. De serie Het beste van het koren bevat een compilatie van achtenveertig uitgebreide uittreksels uit zijn gepubliceerde werk.


In een woord: groots

   Evenals de voorgaande twee delen bevat ook dit derde deel zestien onderwerpen die door Nee uitvoerig zijn behandeld. Ze handelen over het kruis en zijn boodschapper, het Koninkrijk, de oordelen van God, de opname van de gemeente, geestelijke strijd, loon, profetie, de bediening van het Woord (waaruit ik enkele citaten koos aan het begin van deze bespreking), enz. enz. Wat voor mij door de jaren heen zo bijzonder aansprak en nog steeds aanspreekt, is de dynamiek die Nee in zijn woorden legt, tegelijk vanuit een nederige houding en bij voortduur waarschuwend voor het gevaar dat de christen, de volgeling van Jezus, op de stoel van Jezus gaat zitten in zijn eigengereidheid en hoogmoed. Het is een wegzien van zichzelf en het door alles heen alleen van de Here God verwachten, want 'Hijzelf moet voor ons op de eerste plaats komen'. Het is zelfs zo sterk, schrijft Nee, dat 'elke keer dat we denken dat we iets goeds voor God doen, we waarschijnlijk tegen Hem rebelleren'. Een andere bekende uitspraak van hem is: 'O God, red mij van de valkuil om alleen maar mensen te dienen.'


Teveel om op te noemen

   Deze woorden 'teveel om op te noemen' schieten mij ineens te binnen. Woorden die gevolgd worden door 'zijn wij door Hem bemind'. Datzelfde betrek ik nu op de inhoud van dit geweldige derde deel. Ik zou nog heel veel meer kunnen zeggen over de inhoud van dit boek, maar dan schiet ik misschien aan mijn doel voorbij: u dit derde deel, evenals de vorige twee delen die ik eerder besprak, van harte aan te bevelen. Het is een onmetelijke rijkdom voor ieder mens die durft stil te staan bij het geheim van het bestaan, het gegeven leven, om samen met de ander te delen en te beleven, ook met Dé Ander, in gave en opgave. Daarom besluit ik liever met nog enkele regels van Nee, die zo kernachtig verwoorden wat tot de zin van het leven, elk leven behoort: 'Wij hebben hoegenaamd niets gedaan om onszelf te redden en wij zijn ons leven als gelovigen niet begonnen door te vertrouwen op wat wij zelf doen om onszelf te redden, maar door Zijn genade heeft God alles voor ons gedaan in Christus. Het leven van de gelovige is van begin tot eind gebaseerd op dit principe van volkomen afhankelijkheid van de Here Jezus Christus. Er is geen grens gesteld aan de genade die God bereid is ons te geven.'


Recensie door Aad Kamsteeg (De Nieuwe Koers, juni 2016)

   Wat is het toch met Watchman (To-sheng in het Chinees) Nee (1903-1972)? Deze bijbelleraar was niet beïnvloed door buitenlandse zending in China. In gezaghebbende westerse theologische bibliotheken komen zijn geschriften waarschijnlijk nauwelijks voor. Vanuit reformatorische kring klinken waarschuwingen over quiëtisme, dopers denken, perfectionisme. Niettemin, wereldwijd is deze christen die onder Mao om zijn geloof 24 jaar in de gevangenis zat, zeer velen tot grote zegen geweest. Tot die 'enorme schare' behoor ik ook zelf.
   Watchman Nee, die enkele honderden Kleine-Kudde-gemeenten stichtte, schreef zo'n twintig boeken over bijbelgedeelten en een veelvoud daarvan over allerlei onderwerpen die ons geloof en kerkelijk leven raken. Vele daarvan bevatten de inhoud van zijn toespraken. Logisch dus dat er behoefte ontstond uit al die publicaties excerpten te publiceren. Daaraan is nu gevolg gegeven via twee uit het Engels vertaalde bundels, Het beste van het koren, met de aankondiging dat er nog een derde deel komt.


Romeinenbrief

   Tussen de vijftig aan de orde gestelde onderwerpen zocht ik eerst naar uittreksels uit Nee's in de westerse wereld waarschijnlijk invloedrijkste werk, Het normale christelijke leven, toespraken die hij in 1938/'39 hield tijdens een Europese reis. Het gaat om zijn uitleg van de eerste acht hoofdstukken van Paulus' brief aan de Romeinen. Het geheim van de kracht van juist dit boek ligt m.i. in zijn nadruk op de zeker voor activistische christenen bevrijdende boodschap van het 'ik in Christus en Christus in mij'. Dat is: in Christus niet meer onder het bereik van de straf op de zonde en dankzij Zijn volmaakte leven geheiligd voor God.
   Diezelfde bevrijding kom ik tegen in Nee's uitleg over de brief aan de Efeziërs, Zitten, wandelen, standhouden. Begin je christelijk leven met te rusten en te genieten van het voldongen feit dat Christus jouw overwinning is. Ga pas daarna en vanuit die status aan de slag met de daarbij horende vernieuwing van je denken en doen, wat de Heidelberger Catechismus het 'afsterven van de oude mens' noemt. Die zelfverloochening doet pijn, maar geeft tegelijk diepe vreugde. Als iemand daarvan het levende bewijs is geweest, was het Watchman Nee.


Overgave

   In de delen 1 en 2 van Het beste van het koren vinden we naast een biografie Nee's inzichten over een breed scala aan onderwerpen: God en Zijn eeuwig voornemen,de gemeente, het verbond, de wederkomst, priesterschap, gebed, ziel en geest, gerechtigheid, noem maar op. Overal gelijk maar ja en amen op zeggen, is nooit een goed advies geweest. Kritiek mag. Maar, zoals een reformatorisch theoloog eens schreef: 'Gezakt als gereformeerd theoloog, maar bekroond door Boven.' Dat is het met Watchman Nee: zijn volstrekte overgave aan Christus. En dat heeft God altijd rijk gezegend.